Trump przekazał, że USA chcą utrzymać Cieśninę Ormuz otwartą za wszelką cenę: administracja ma przez państwową agencję zaoferować gwarancje ubezpieczeniowe dla tankowców i jednocześnie przygotować możliwość, że ameryjska marynarka wojenna będzie eskortować statki przez cieśninę.

Jest to postrzegane jako próba szybkiego „zduszenia” premii za ryzyko na ropie i uspokojenia rynków, ponieważ gdy tylko transport w Ormuzie zostanie zakłócony, natychmiast przekłada się to na ceny energii, inflację i w konsekwencji także na oczekiwania dotyczące stóp. Rynek zareagował na tę wiadomość tylko częściowo – ropa co prawda oddała część wzrostu, ale sceptycy mają rację w jednej kwestii: ubezpieczenia i eskorty to tylko rozwiązania techniczne, podczas gdy problem jest polityczny i związany z bezpieczeństwem, i tego nie da się „przepisać” z dnia na dzień jednym oświadczeniem.

Dla inwestorki to w praktyce gra o trzy scenariusze. W najlepszym przypadku eskorty i ubezpieczenia rzeczywiście przywrócą płynny ruch, a ropa odzyska część premii za ryzyko — to dałoby ulgę rynkowi i konsumpcji, ale jednocześnie odebrałoby wiatr w żagle spółkom energetycznym, które teraz korzystają z napięć. W scenariuszu pośrednim ruch będzie się odbywać dalej, ale wolniej i drożej (ubezpieczenia, logistyka, dłuższe trasy, obawa przed incydentami) — ropa może wtedy utrzymywać się na wyższym poziomie przez dłuższy czas, co jest uciążliwe dla przemysłu, transportu i „konsumpcyjnej” części rynku. A w najgorszym przypadku wystarczy jeden większy incydent i rynek wróci w tryb „najpierw panika, potem pytania”, ponieważ cieśnina jest zbyt ważna, by ją zastąpić.